Müdür onu hemen fark etti. Başta meşgul gibi davrandı, ama göz ucuyla onu izlemeye devam etti. Kadın fakir görünüyordu, giysileri yıpranmış, elleri titriyordu. Bu mekana uymuyordu.
O, pahalı bir SUV’nin önünde durdu, uzun süre ona baktı ve sonra sessizce dedi:
—Bu arabayı almak istiyorum.
Adam alaycı bir şekilde gülümsedi. Yaklaştı, kollarını kavuşturdu ve belirgin bir rahatsızlıkla ona baktı:
—Peki, nasıl ödemeyi düşünüyorsunuz?
Kadın gözlerini kaldırdı ama cevap vermedi. Bunun üzerine biraz daha yaklaştı ve sesindeki küçümseme artık açıktı:
—Hanımefendi, emeklilerle iş yapmıyoruz. Taksitle de değil. Siz yeterince uzun yaşamayacaksınız. Üstelik… önce eve gidip banyo yapmanız gerekir. Yoksulluk kokuyorsunuz.
Salonda biri sessizce güldü, sonra bir başkası. Kahkaha salonun içinde yayıldı ve kadın daha da küçülmüş gibi görünüyordu. Başını eğdi, ellerini arabadan çekti ve yavaşça döndü.
Hiçbir cevap vermedi. Arkasına bakmadı. Sadece mağazadan çıktı. Görünüşe göre her şey burada bitecekti. Ama kısa süre sonra tamamen beklenmedik bir şey oldu Sadece bir saat sonra yaşlı kadın, caddenin karşısındaki başka bir galerinin kapısından içeri girdi. Orada onu genç bir müdür karşıladı, gülümseyerek, gereksiz soru sormadan yardım teklif etti ve arabaları sakin bir şekilde göstermeye başladı. Kapıları açtı, anlattı, sözünü kesmedi ve tepeden bakmadı.
Kadın dikkatle dinledi, ara sıra basit sorular sordu ve sonra aniden dedi ki:
—Aynı arabadan üç tane almam gerekiyor. Torunlarım için.
Müdür önce yanlış duyduğunu sandı. Ama kadın sakince çantasını çıkardı ve parayı gösterdi. Nakit.
Akşam olduğunda arabalar için evraklar tamamlanmıştı.
Ertesi gün üç yeni araba galeriden konvoy halinde çıktı.
Aynı zamanda, dün gülmüş olan o müdür pencerede duruyordu ve arabaların birer birer geçtiğini izliyordu. Önce ne olduğunu anlamadı, sonra onu fark etti. Aynı kadın arabalardan birine oturmuş, sakin bir şekilde ileriye bakıyordu.
Galeri sahibi yanına geldi ve sessizce söyledi:
—Görüyor musun? Bu arabaları biz satabilirdik. Ama sen, karşındaki kişinin hiçbir değer taşımadığını düşündün. Müdür cevap vermedi. Sadece durdu ve konvoyun köşeyi dönerek kaybolmasını izledi.
Ve ancak o zaman, küçümsemesinin ona gerçekte ne kadar pahalıya mal olduğunu fark etti.